Leki á viðskiptavild Olís

Olís gerði tilraun til að blása lífi í gamlar glæður úr Öskjuhlíðinni og hækkaði verð á eldsneyti um 20 krónur “einhliða”, bæði á þjónustustöðvum sínum og “ÓB” sjálfsafgreiðslustöðvum.  Samhliða birtu þeir Excel graf sem átti að réttlæta hækkunina með því að sýna að eldsneytisverð sé samt ekki nema í meðallagi miðað við Evrópulönd.

Á gamla Íslandi “góðærisins” var samkeppni skilgreind af þeim sem þorði að okra mest og komst upp með það.  Þannig vildi Olís melda sig að hinu nýja samráðsborði, hinum “þögla” samráðsvettvangi sem viðgekkst eftir að Öskjuhlíðarfundirnir komust upp, með öllu sínu fáránlega samráði sem náði allt niður í að passa að ekkert félaganna gæfi starfsmönnum sínum betri jólagjafir en önnur.

Samkvæmt leikreglum þessa þögla vettvangs hefði Olís átt að taka á sig óvinsældir með frumkvæði sínu að hækkuninni, en hinir fylgja í rólegheitum á eftir á svipaðar slóðir í verðlagningu.  Hinn dæmigerði tug-aura mismunur milli sjálfsafgreiðslustöðvanna innbyrðis, og svo nokkurra króna munur milli sjálfsafgreiðslustöðva og svo þjónustustöðva.  Olís myndi þjást í þetta skiptið vegna hækkanana, en gæti svo skriðið í skjól aðgerðaleysis og smám saman unnið sig upp í “vinsældum” þegar neytendur fá höggin frá hinum olíufélögunum, yfirleitt því stærsta, enn eitt höggið frá N1um.

Í þetta sinn fór eitthvað úrskeiðis.  Skeljungur meldaði sig fljótlega með því að hækka rúmlega hálfa leið, um 12 krónur, en hækkaði ekki á Orkustöðvum sínum, enda gera þeir út á, og hafa fengið frið með að vera alltaf 10 aurum ódýrari en hinir á líter.  N1 og Atlantsolía gerðu ekkert, en fólk streymdi á sjálfsafgreiðslustöðvar annara en Olís / ÓB, til að sækja sér síðustu minna dýru áfyllinguna.  Jafnframt var mikil hneykslun í þjóðfélaginu yfir því að Olís hækkaði eldsneytisverð í svo stóru stökki, um heilar 20 krónur á líter.

Í kjölfarið setti Olís skottið milli fóta og lækkaði verð sín aftur um 20 krónurnar, fáeinum klukkustundum eftir þennan hrikalega afleik í almannatengslum, sem ef til vill má jafna á við olíuleka fyrrum móðurfélags Olíuverslunar Íslands, BP, í Mexíkóflóa.  Í tilviki Olís hefur komið sprunga á velvildartank þeirra, og þrýstingurinn er of mikill til að koma í veg fyrir að velvildin gusist í burtu úr tankinum.

Gæðingar Olís eru ekki jafn snjallir og baktjaldamakkarar BP, því ekki er sjáanlegt að Olís muni græða á þessum vildarleka, eins og BP mun að öllum líkindum græða á hörmungunum í Mexíkóflóa, bæði á hreinsistarfinu og svo verðbólu á kolefniskvótum sem þeir hafa sankað að sér og fjárfest í viðskiptahöllum sem manga með þá. 

Furðulegt ástand hefur skapast.  Hinn þögli samráðsvettvangur virðist hafa komið sér saman um þá málamiðlun að fella niður afsláttinn á sjálfsafgreiðslustöðvunum.  Sjálfsafgreiðslustöðvar Olís eru því jafn dýrar og þjónustustöðvarnar og sama á við um hin félögin.  Samkeppnisstykkið er því komið í sumarfrí og eina verkið sem er á fjölunum hjá þeim núna, er örlítill munur milli landsfjórðunga.

Foringjar Olís reyna að þrauka þessa mögru mánuði.  Ef til vill hafa þeir fregnir frá gamla móðurfélaginu BP um betri tíð með haustinu, en margir spá þreföldun eldsneytisverðs í kjölfar skatta og kolefnisgjalda sem þröngva skal í gegn undir yfirskini lekans.