Paul Smalera skrifar í Fortune: “Við ættum að skoða það fjárhagslega fen sem Íslendingar reyna að krafsa sig upp úr. Útlitið úr þeirra aðstöðu er skuggalega líkt okkar eigin horfum.”
Síðar skrifar hann: Upphæðin, 5.3 milljarðar, hljómar eins og afgangsstærð í okkar samhengi, en uppfært miðað við höfðatölu er þetta sambærilegt við að Bandaríkin takist á við 5 billjóna skuld. Hljómar ómögulegt, þar til við áttum okkur á því að kostnaðurinn við aðgerðapakka stjórnvalda (bailout) er nú þegar 2 billjónir dollara, samkvæmt útreikningum New York Times. Það sem meira er, ríkisstjórnin hefur skuldbundið sig til að greiða allt að 12.5 billjónir ef með þarf.
Michael Lewis skrifaði í Vanity Fair í apríl síðastliðnum: “Ísland varð skyndilega eina landið í heiminum sem Bandaríkjamenn gátu bent á og sagt: Ja, að minnsta kosti gerðum við ekki þetta.” En í raun og veru, þá gerðum við einmit það sama.
Welcome to the United States of Iceland
Það er ekki í fyrsta sinn hér á þessum síðum sem lesa má að hvert land fyrir sig hefur sinn Icesave djöful að draga. Allir í sömu súpu, allir að gera sömu mistökin fyrir tilviljun, óheppni og vanhæfni, eða hvað?
mynd: jiazi
Loading ...
Ég efast um dómgreind fólks sem enn í dag heldur að þetta sé allt saman óheppilegar tilviljanir, röð mistaka í bland við græðgi(þó hún komi nokkuð við sögu). Hversu lengi verður hægt að spila með fólk lengur og telja því trú um að engin upphæð sé of há til að bjarga bönkum frá gjaldþroti? Einhver takmörk hljóta að vera fyrir því hve ginkeypt fólk er fyrir geggjuninni.
Svá góðr
2