Síðasta orðið um sjálfstæði
Mynd Gullvagninn – 17. júní – erfiður dagur fyrir ESB sinna
James Corbett hjá Corbettreport.com hefur síðasta orðið um sjálfstæði.
Í gegn um mannkynssöguna hefur ekkert verið hættulegra valdaelítunni heldur en hugmyndin um frelsi manna. Ekki þó skjölin sem skjalfesta hugmyndina eða vörðuðu veginn, ekki Magna Carta, ekki sjálfstæðisyfirlýsingin, ekki frelsisyfirlýsingin eða nokkur sá pappír sem hugmyndin um frelsi hefur verið skráð á, heldur hugmyndin sjálf.
Að menn fæðist jafnir. Að til séu óafsalanleg réttindi sem ekkert sjálfskipað yfirvald getur nokkurntíma réttlætt atlögu að undir nokkrum kringumstæðum. Að líf okkar, frelsi og eignir séu friðhelg, og að það sé skylda okkar að berjast gegn þeim sem vilja troða á þessum rétti okkar. Þetta eru þau sannindi sem við teljum að séu sjálfsögð, hér og nú á 21. öldinni, þar sem við njótum þeirrar blessunar að standa á öxlum þeirra heimspekilegu risa sem höfðu þá sýn og fyrirhyggju að átta sig á því að harðstjórn er ekki náttúrulegt ástand mannkynsins og hugrekki þeirra og skuldbinding um að berjast og leggja líf sitt í sölurnar fyrir þá trú.
Hugmyndin hefur verið hættuleg þeim sem vilja ráða yfir öðrum einmitt vegna þess að hún er hugmynd, eins og eldhaf í huga manna um allan heim og er óslökkvandi þegar það hefur á annað borð kviknað. Það er ekki hægt að fangelsa hana, stinga, skjóta eða hálshöggva, eins og baráttumenn frelsisins hafa oft átt á hættu. Það er hægt að hunsa skjölin sem hugmyndin er skráð á, breyta þeim eða eyða, en hugmyndin sjálf er eins ósnertanleg og þau mannréttindi sem hún byggist á. Hugmyndin um frelsi er hættuleg einmitt vegna þess að hún er varanleg, ósnertanleg og algerlega óviðráðanleg.
Auðvitað hafa harðstjórarnir þó reynt, því svo lengi sem til hafa verið venjulegir menn og konur, lágvirtir búrar og hógværir verkamenn sem hafa reynt að standa upp í hárinu á lénsherrum og hefðarfrúm, kóngunum og drottningunum og aðlinum af öllum gerðum sem telja sig ríkja yfir þeim, þá hafa þeir reynt að kúga fólkið.
… [kafla um uppreisnir og kúgun sleppt] …
Í nútímasamhengi sjáum við hvernig heiminum hefur verið komið á brún efnahagshruns með samstilltu átaki til að fá sjálfstæð héröð og lönd til að fella sig undir yfirþjóðleg stjórnvöld og samtök. Við höfum orðið vitni að niðurrifi efnahagslífs þjóða af hópi pólitískra sjóræningja sem hafa sóað eignum landa sinna til að hlaða undir sjálfa sig og svo hlaupið til IMF til að selja lönd sín í skuldaánauð hjá alþjóðlegu bankamönnunum og hrægömmum vogunarsjóðanna, sem eru til í að kaupa innviði landanna á algeru hrakvirði. Við höfum séð hina svokölluðu “leiðtoga” nota lygar til að koma okkur í hvert stríðið á fætur öðru án þess að fá til þess eðlilegt samþykki, heldur nýta sér hækju alþjóðlegra stofnanna sem við höfum ekki stofnað og höfum engin bein áhrif á, eins og Sameinuðu þjóðirnar og NATÓ.
Og við sjáum að í hvert sinn hafa þessar aðgerðir fært okkur meiri fátækt og meiri ánauð en áður, og okkur er sagt að lausnin á því sé að veita þessum sömu “leiðtogum” og “yfirvöldum” enn meiri stjórn á lífi okkar.
Í Evrópu er því haldið fram að svarið við molnun Evrunnar sé að styrkja fjármálastofnanir ESB, og þar á meðal stofna samevrópskst fjármálaráðuneyti sem hefur vald til að grípa inn í efnahagsmál aðildarlandanna með beinum hætti. Evrópubúum er því sagt að björgin felist í því að verða enn háðari því sama ESB sem olli þeim ógæfunni.
Borgurum í NATÓ ríkjum er nú sagt að þeir þurfi að styðja sprengiárásir á líbískan almenning að tilskipan Sameinuðu þjóðanna, til þess að tryggja frelsi þessa sama fólks. Það hefur verið staðfest að frösnk stjórnvöld eru að vopna hina svokölluðu uppreisnarmenn í Líbíu, þvert á samþykktir öryggisráðsins sem þeir þykjast vera að framfylgja, en sú staðreynd fer algerlega framhjá báknfjölmiðlunum og stríðið heldur áfram, gegn vilja gríðarlegs meirihluta almennings í Líbíu.
Þeir sem leitast enn á ný við að gera tilkall til sjálfstæðis síns frá bákninu og að standa vörð um þau réttindi sem forfeður okkar börðust og dóu fyrir eru nú stimplaðir sem “öfgamenn” og svertir félagslega vegna þráa þeirra við að framselja frelsi sitt. Þeir sem rækta eigin garð til að verða óháðari stóru fæðuframleiðslukeðjunum eru sýndir í miðlunum sem klikkhausar. Þeir sem fjárfesta í góðmálmum til að forðast verðbólgu seðlabankakerfisins eru furðufuglar. Þeir sem hafna valdi stjórnvalda til að skerða ósnertanleg mannréttindi og frelsi frá ólögmætum líkamsleitum og upptöku eigna og jafnvel frelsi frá vanhelgun eigin líkama eru stimplaðir sem hættulegir niðurrifsmenn.
Enn einn fullveldisdagur [Bandaríkjanna] kom og fór [þann 4. júlí] og um leið og við fylgjumst með pólitísku leppunum á öllum stigum raða sér upp til að hræsnast með gildi frelsisins, þá er kominn tími fyrir fólk í öllum löndum til að spyrja sig hvort það standi enn með þeim gildum sem fest voru á blað af Tómasi Jeffersyni í Frelsisyfirlýsingunni frá 1776, að:
“Þegar fólk sér endalaus dæmi misnotkunar og menn sölsa undir sig völd, sem öll leitast við að brjóta fólk undir algera harðstjórn, þá er það réttur þeirra, það er skylda þeirra að fella slíka stjórn og koma á nýjum stoðum sem verja öryggi þeirra í framtíðinni.”
Því í raun er frelsi okkar ekki óljós hugmynd sem við getum styrkt við heppileg tækifæri. Það er val sem við þurfum að gera upp við okkur á hverjum degi, að lifa sjálfstæð eða í ánauð.
Allir dagar eru fullveldisdagar.
Lesið allan frumtextann á ensku, eða hlustið á James Cobett flytja erindið í youtube myndbandi hér að neðan.
