Seinni heimskreppan

Fyrri heimstyrjöldin var upphaflega kölluð Mikla stríðið.  Það var ekki fyrr en eftir seinni heimstyrjöldina sem það var endurnefnt.  Peter Schiff hjá greiningadeild Euro Pacific Capital segir að við munum einhverntíma tala um tímabilið sem 1929-41 sem Heimskreppu I og núverandi tímabil sem Heimskreppu II.

Neeraj Chaudhary hjá greiningadeild Euro Pacific Capital skrifar um ímyndaðan efnahagsbata Badaríkjanna í grein frá 3. júní.

Hann nefnir nokkrar kennitölur og ber saman við tölur frá Heimskreppu I:

Atvinnuleysisstig komst í 25% í fyrri kreppunni.  Tölur stjórnvalda segja atvinnuleysi vera 9,9%, en nánari athugun sýnir að við víðari (eðlilegri) skilgreiningu á atvinnuleysi er talan nú 20% og fer hækkandi.  Svo atvinnuleysið er á svipuðu róli þó stjórnvöld séu að beita aðgerðum í slíku mæli að ekki hefur áður sést dæmi um.

Í fyrri kreppunni var fjárlagahalli Roosevelts aldrei nærri því eins mikill og hjá Obama.  Að auki var dollarinn með gullfót á þeim tíma, en nú er peningamagn í umferð aukið án nokkurra hamla.  Þrátt fyrir öll þessi inngrip, þá benda atvinnuleysistölur til þess að ástandið teljist kreppa, en ekki uppgangur.

Samkvæmt tölum stjórnvalda þá er fólk að meðaltali atvinnulaust í 5 mánuði áður en það finnur nýja vinnu, og sú tala fer hækkandi.  Þetta eru hæstu tölur síðan farið var að safna þessum gögnum árið 1965.  Þetta fólk gegnur á sparnað sinn og að lokum missa heimili sín.  Fyrrum miðstéttarfólk er í stöðu sem það hefði talið útilokaða, á það að fara í athvarf til að fá að borða, eða vera svangt heima?

Nú fá um 40 milljónir Bandaríkjamanna matarmiða.  Margfallt hærri tala en í fyrri heimskreppunni, þar sem einn af hverjum þrjátíu og fimm fékk slíka aðstoð.

Þrátt fyrir aðgerðir í skattamálum til að liðka til í húsnæðismálum, þá eru þau í jafn slæmu horfi og áður.  Í fyrri heimskreppunni féll húsnæðisveð um sirka 15% frá góðærishámarkinu.  Í seinni heimskreppunni hefur húsnæðisverð lækkað um að minnsta kosti 30% frá góðæristoppnum 2005, og á sumum svæðum hefur það fallið um meira en 50%.

Margir eru því í þeirri stöðu að þurfa að borða túnfisk til að tóra meðan þeir greiða afborganir af lánum sem eru miðaðar við tvöfalt markaðsverð fasteignarinnar.  Þetta er gríðarlegur hvati til að hætta bara og skila húsinu, en það hefur slæm áhrif á gerð þjóðfélagsins á erfiðum tímum.  Tóm hús eru gróðrastía skemmdarverka og hvetja fleiri til að fara úr húsum sínum í nágrenninu, sem veldur skaðlegri hringrás. 

Á sama tíma og verð húsnæðis lækkar, og þar með sá hluti sparifés fólks sem bundið er í fasteignum, þá er verðbólga á uppleið.  Í fyrri heimskreppunni töpuðu afar og ömmur núverandi kynslóðar kannski fé sem bundið var í húsnæði, en daglegar nauðsynjar, mjólk, bleyjur, bílar og þess háttar, lækkaði í verði á sama tíma.  Það jók mátt sparifés þeirra á þeim tíma sem mest þörf var fyrir það.  Í seinni heimskreppunni er því öfugt farið.

Hann lýkur greiningu sinni á því að segja sig óttast að heimskreppan síðari verði mun verri en sú fyrri, að Bandaríkjamenn muni kynnast því sem var talið ómögulegt í landinu, óðaverðbólgu í kreppu.

http://www.financialsense.com/fsu/editorials/schiff/2010/0603.html