RÚV er áróðursmylla frá upphafi

George Orwell (Eric Blair) mynd CC NCMallory

Það er margt forvitnilegt að finna á internetinu.  Hér er til dæmis saga grasrótarsamtakanna “Varið land”, sem barðist gegn áformum vinstristjórnar um að vísa hernum heim og úrsögn úr NATÓ.

Í dag er NATÓ uppáhald RÚV, og frægðarsögur um árásarhernað samtakanna í nafni heimsveldisins eru tuggnar án afláts auk þess sem næstu skotmörk í heimsstyrjöld þess eru svert með fáránlegum sögum sem ýmist eru teknar verulega úr samhengi, þagað um hluta sögunnar eða þær hreinlega uppspuni frá rótum, eins og gjöreyðingarvopn Saddams reyndust vera.

En RÚV er heilalaus stofnun, hún hefur engar skoðanir á neinu og er eins dauð og grjóthnullungur.  Stofnunin er verkfæri til innrætingar og áróðurs, fylgir þeim stjórnmálalegu vindum sem ráða á hverjum tíma.  Aldrei skal RÚV gerast málsvari jaðarskoðana eða jafnvel skoðana meirihluta þjóðarinnar, eins og í Icesave málinu, gegn pólitískum eða fjárhagslegum hagsmunaaðilum.  Slagorð stofnunarinnar ætti að vera, “Við viðrum þau viðhorf sem borga best,” í fullu samræmi við stöðu stofnunarinnar sem vændismiðils, það sem engilsaxneskir andspyrnuhópar kalla “presstitute”, sem er orðaleikur með enska orðið “prostitute” eða vændiskona / karl.

Hér er kafli úr sögu undirskriftasöfnunar frá árinu 1974 sem Þorsteinn Sæmundsson hefur ritað og birt á síðu sinni.  Söguna alla má finna í tengli hér að neðan.

 Viðbrögð ríkisfjölmiðlanna eru svo annar þáttur. Gerðu þér grein fyrir því að þessi undirskriftasöfnun er sennilega einstæð meðal lýðræðisþjóða; ég efast um að nokkurs staðar séu dæmi um svona mikla þátttöku í undirskriftasöfnun. Enn þann dag í dag eru andstæðingar okkar að reyna að gera lítið úr þessum árangri. Ég sé það t.d. í Íslandssögu Einars Laxness. [Nýrri dæmi eru ummæli Ólafs Hannibalssonar, sjá hér, og endurminningar Guðna Ágústssonar, sjá hér] Þú skalt lesa kaflann, hann er mjög athyglisverður. Ekki er þar að sjá að undirskriftasöfnunin hafi haft nokkra þýðingu fyrir framvindu mála. Lýsingin er ömurleg. Einar segir að það hafi komið fram menn sem kölluðu sig “Varið land”! Hann leggur síðan áherslu á að það hafi ekki verið helmingur kosningabærra manna sem skrifaði undir. Þjóðviljinn hamraði á því líka og skrifaði meira að segja ávarp til þeirra 74000 sem ekki skrifuðu undir.[Þetta var misminni, talan sem Þjóðviljinn birti var 71664, sjá Varið land II, Þjóðviljinn 28. júní 1974, 6. grein.] Það áttu að vera menn sem voru þessu andvígir. En taktu eftir einu. Fjöldi manns tekur aldrei þátt í undirskriftasöfnun af neinu tagi. Margir taka heldur ekki þátt í kosningum. Ef við lítum nánar á, sjáum við að undirskriftirnar eru svo margar að þær ná meirihluta þeirra sem að jafnaði taka þátt í kosningum. Ef kosningar hefðu verið á sama tíma, hefðum við haft meirihluta miðað við þá tölu. Engum heilvita manni dettur í hug að þarna sé allt fylgið komið, að allir hafi skrifað undir sem voru þessarar skoðunar. Sérstaklega með tilliti til þess að þetta fór fram  um miðjan vetur, og það var ekki hægt að koma listum í allar byggðir landsins. Ég heyrði til dæmis af mönnum austur í Þingvallasveit sem aldrei sáu lista og veit persónulega dæmi þess hér í Reykjavík. Þá þykist ég muna rétt, að Framsóknarflokkurinn hafi skorað á sína fylgismenn að taka ekki þátt í söfnuninni. Þátttakan verður enn athyglisverðari ef þetta er haft í huga. Það varð líka til að auka á erfiðleika okkar sem að söfnuninni stóðum, að víðtæk verkföll áttu sér stað á þessum tíma.

Þetta er sérlega merkilegt miðað við hversu erfitt var að safna undirskriftum á þessum tíma, löngu fyrir tíma internetsins og samfélagsvefja.  En sömu mótrökin voru greinilega notuð og eru notuð enn í dag af stjórnmálamönnum og áróðursherrum.  Þeir sem skrifuðu undir eru sagðir jaðarhópur af því fleiri skrifuðu ekki undir.  Sæmundir útskýrir vel villuna í þeim röksemdum.  Næsti kafli minnir mjög á undirskriftasöfnun ESB og Icesave sinna sem fór af stað með látum, en undirskriftinar “týndust” svo eftir að teljari þrælasinna hafði verið fastur í 1.000 undirskriftum fyrir utan eitt stökk upp í 1.500.

Svo að þú getur séð að sú fullyrðing, að allir þeir sem ekki skrifuðu undir hafi verið þessu andvígir, er bara blekking. Þessi geysilega þátttaka í undirskriftasöfnuninni var ekki okkur að þakka; hún sýndi áhuga fólksins. Staðreyndin er að fólk var áhyggjufullt, nákvæmlega eins og við sjálfir. Það hafði sömu tilfinningu eins og við, að eitthvað mjög hættulegt væri í aðsigi, og fólk vildi koma í veg fyrir það með því að skrifa undir áskorun um áframhaldandi landvarnir. Í þessu sambandi er rétt að minnast þess að herstöðvaandstæðingar höfðu áður efnt til undirskriftasöfnunar af sama tagi, en undirtektirnar voru ekki meiri en svo að niðurstaðan var aldrei birt. Þegar Varið land var til umræðu, var Ragnar Arnalds spurður um þessa undirskriftasöfnun herstöðvaandstæðinga, en hann vildi ekki segja annað en að þær undirskriftir væru vel geymdar. Menn geta deilt um það nákvæmlega hvaða ályktun megi draga af undirskriftasöfnun Varins lands, en mitt mat er það að a.m.k. 70% landsmanna hafi verið málefninu hlynntir.

Hér kemur svo hápunktur þessarar lýsingar, en þar má sjá að vinnubrögð áróðursstofnunarinnar hafa ekkert breyst síðan 1974.

Umfjöllun ríkisfjölmiðla meðan á söfnuninni stóð er svo kapítuli út af fyrir sig, og hann er stórmerkilegur. Ég hefði ekki trúað því fyrirfram að ríkisfjölmiðlarnir létu Alþýðubandalagið og herstöðvaandstæðinga segja sér fyrir verkum, en sú varð raunin. Besta dæmið um þetta er það, að sjónvarpið skyldi neita að senda myndatökumenn þegar við afhentum undirskriftirnar. Það var verið að afhenda undirskriftir 55 þúsund Íslendinga, og sjónvarpið lét ekki sjá sig! Þess vegna er ekki til nein sjónvarpsmynd af atburðinum. Ekki löngu síðar sýndi sjónvarpið frá blysför fámenns hóps að hliðinu á Keflavíkurflugvelli til að mótmæla veru hersins. Það gátu þeir sýnt! En þegar meirihluti landsmanna var að lýsa skoðun sinni, þá hafði sjónvarpið engan möguleika á að senda mann. Svona var þetta alltaf. Við sendum fréttatilkynningar við og við eftir því sem leið á undirskriftasöfnunina og í ljós kom sívaxandi þátttaka, meiri  en flestir okkar höfðu látið sig dreyma um. Í hvert skipti sem við sendum tilkynningu til ríkisútvarpsins um það hvernig undirskriftasöfnunin gengi, birtu þeir hana, en í leiðinni birtu þeir margar tilkynningar frá alls konar samtökum úti um allt land, samtökum sem enginn hafði áður heyrt getið um, jafnvel í afskekktustu byggðarlögum, þar sem undirskriftasöfnuninni var mótmælt. Það kom skriða slíkra tilkynninga í hvert sinn sem við létum frá okkur heyra, þannig að við hættum að senda inn fréttatilkynningar.

Þessi saga grasrótarátaksins “Varið land” sýnir glögglega hversu slæm stofnun Ríkisútvarpið er og hversu mikil vitleysa það er að treysta á umfjöllun stofnunarinnar um heimsmál eða jafnvel innanríkismál.  Íslendingar væru betur settir ef RÚV væri lagt niður.

Saga grasrótarsamtakanna Varið land

Mynd: Teikning af Eric Blair við hljóðnemann hjá BBC.  Sagt er að hann hafi látið hjartað ráða og ljóstrað upp um samsæri ríkisins um að nota ríkisútvarpsið breska gegn þjóðinni, það er rótin að dulnefninu Geroge Orwell og meistaraverkinu 1984.