Nokkrir molar um ESB

Eitt sinn var ég spurður af hverju ég væri á móti ESB? Viðmælanda mínum fannst skrítið að einhver gæti verið á móti bandalagi fullvalda lýðræðisþjóða sem verndaði mannréttindi og passaði upp á frið í Evrópu. Hann sagði beinlínis við mig að ég hlyti að vera eitthvað skrítinn. Ég vissi nú ekki allt sem hægt var að vita um ESB en svaraði því þó til að ég væri á móti miðstýringu. Hvert maðurinn ætlaði við þetta svar, því hann varð hreinlega rauður í framan og sagði að ESB væri ekkert fyrir miðstýringu. Þetta væri bara ómerkilegur lygaáróður frá últra hægri mönnum sem hefði sett þjóðina á hausinn! Ég bætti því við að ég væri líka á móti ESB vegna sjávarútvegsstefnu bandalagsins.

Við þessi ummæli sagði maðurinn að ESB væri með besta fiskveiðikerfi í heimi og það væri bara rugl að spænskir togarar gætt veitt fiskinn okkar. Mér fannst líka sameiginleg utanríkisstefna ekki vera viðeigandi ef þjóðir bandalagsins ætluðu að kalla sig fullvalda. Þegar þarna var komið sögu var mér hætt að lítast á blikuna. Maðurinn orðin nokkuð æstur og farinn að setja mig í sama bás og Hannes Hólmstein og félaga. Eftir á að hyggja þá er sennilega eitthvað til í þessu. Því ég hef alltaf verið fylgjandi einstaklingsfrelsi en þessi maður var einu sinni harður kommi og sá jöfnuð og ríksrekstur í hillingum. Það er bara einn galli og hann er sá að Hannes og félagar hafa bara unnið hjá ríkinu en þessi maður hefur aldrei þegið eina krónu úr sameiginlegum sjóðum landsmanna.

Hvort sem fólki líkar það betur eða verr þá er ESB að breytast í miðstýrt sambandsríki með öllum þeim kostum og göllum sem því fylgja. Einn angi af þessari þróun er innlimun þjóðþinga aðildarlanda inn í ákvarðanatökuferli sambandsins. Fram að þessu hafa þau ekki haft neitt um ESB að segja en með tilkomu Lissbon sáttmálans geta þau reynt að breyta eða hindra lagasetningu frá framkvæmdastjórninni. Til þess að svo megi verða þurfa öll þjóðþingin að hafa með sér samráð og til að fresta lögum þarf 1/3 þjóðþinga og til að fella lög þarf hreinan meirihluta. Þetta hljómar kannski mjög lýðræðislegt alveg þangað til þú fattar að þjóðþing ESB eiga mjög takmarkað samstarf og þau hafa líka skamman tíma til að koma sér saman um afstöðu. Einn ESB sérfræðingurinn sagði í viðtali að það væri mjög ólíklegt að þjóðþingunum tækist að stöðva eða breyta lagasetningu upp á sitt einsdæmi. Mun líklegra væri að alþjóðleg hagsmunasamtök eins og t.d. Greenpeace gætu sett pressu á mörg þjóðþing samtímis og þannig þvingað fram breytingar.

Viðmælandi minn var líka á því að til að losna við hagsmunaárekstra og framapot þyrfti þjóðin að ganga í ESB. Ekki þorði ég að andmælu þessu og fékk þá að heyra þennan gullmola. “Fólkið í ESB mundi aldrei sætta sig við vinagreiða og klíkuskap í mannaráðningum.” Þar eru allir ráðnir samkvæmt hæfni og reynslu, bætti hann síðan við. En er það svo að klíkuskapur í ESB sé ekki til og allir ráðnir samkvæmt hæfni. Ekki samkvæmt sænska utanríkissráðherranum, Carl Bildt, sem hefur kvartað mikið yfir þeirri ákvörðun Barroso að skipa persónulegan vin sinn og fyrrum skrifstofustjóra hjá sér í embætti sendiherra í Washington. Vill hann meina að þessi skipun Barroso sé ekki í samræmi við þá vigt sem nýr sendiherra þarf að hafa. Í viðtali segir Bildt að hann skilji ekki tilganginn að senda fyrrum skrifstofusjóra Barroso til Washington og vill vita ástæður þess. Hann efast líka að skipunin sé í samræmi við nýja Lissbon sáttmálann.

Fréttaskýrendur í Brussel vilja meina að með þessu sé Barroso að styrkja sína persónulegu stöðu innan kerfisins. Hann sé jafnvel að reyna að draga úr áhrifum nýja utanríkisráðherra sambandsins. Einn virtasti ESB skýrandinn segir að þessi ákvörðun Barroso sé hættuleg fyrir ESB og kunni að leiða til þess að hæft fólk sæki síður um hjá nýstofnuðu utanríkisráðuneyti sambandsins. Það sjái ekki tilganginn ef klíkuskapur skiptir meira máli en hæfni. Nú er bara að vona að Össur og Jóhanna séu í náðinni hjá Barroso annars þurfa þau bara að fara aftast í röðina.