Mennirnir í pilsfaldinum

Táknsagan um tjöldin og það sem fer fram á bak við þau er ekki ný.  En er hún orðin úrelt í nútímanum?  Er enginn lengur að toga í spotta á bak við tjöldin?

Þáttur 136 af Corbett Report fjallar um táknsöguna um það sem gerist bak við tjöldin.  Í stuttu máli er hún um stórkostlega galdrakarlinn í Oz, sem reynist svo vera svikahrappur með vélrænt leikhús á bak við tjöldin.

Corbett skoðar svo hvernig stór hópur háværra manna í nútímanum virðist sækja einhverja andlega fróun í það að afneita öllu baktjaldamakki.  Ef þeir sjá tjald, þá vilja þeir meina að ekkert sé á bak við það og bregðast reiðir við og með mikilli vandlætingu gera lítið úr þeim sem fylgjast með tjöldunum og safna gögnum um þau tilvik þegar einhver sér á glitta í eitthvað á bak við þau.  Til dæmis um Bilderberg fundina, sem lengi voru kynntir sem karlaklúbbar og borðtennishelgar fyrir elítu úr ríkisgeira, fjölmiðlum, stjórnmálum og stórfyrirtækjum.  Menn eins og Chip Berlet virðast jafnvel trúa því sjálfir að það sé allt og sumt sem er á seiði.  Annað dæmi er Jon Ronson, sem hefur sjálfur komist inn í Boheimian Grove, en vill meina að þar séu bara karlar að láta kjánalega, Cremation of Care athöfnin sé bara sprell o.s.frv.

Corbett útskýrir að þessir menn þurfi alls ekki að vera hluti af neinni yfirhylmingu eða samsæri.  Allt sem þarf er að þeir trúi einlæglega að ekkert geti gerst á bak við tjöldin og túlki út frá því allt sem þeir komast í tæri við.  Þeir vilja alls ekki skoða á bak við tjöldin, það væri “tímasóun”. 

Þessir menn sjá tjöldin sem pilsfaldinn á réttlátri móðurímynd, ströng og sterk ríkismóðir sem hefur vit fyrir þeim og verndar þá, og gengur í pilsi sem allskyns samsærisdallar vilja lyfta upp og skoða hið allra heilagasta. 

Skemmtilegur þáttur, hægt að hlaða honum niður hér.  Fyrstu mínútur eru fréttamagazín Corbetts, en svo tekur The Allegory of the Curtain við.

Hér er svo tjaldatriðið úr bíómyndinni

CC mynd greglesworth