Hommabrúðkaup eða ESB í þjóðaratkvæðagreiðslu?

Nú bráðum tveimur árum eftir hrun “kerfisins” virðist ennþá allt vera í sama farinu.  Leikritið við Austurvöll mallar sinn vanagang.  Ríkis-bankarnir ganga hart fram gegn fólki svona eins og það lækni tómann ríkissjóð.  Íslendingar eru aðilar að stríði sem er háð á upplognum forsendum.  Ekki má síðan gleyma blessuðu stjórnlagaþinginu sem margir vilja meina að sé allra meina bót.

Í dag liggur fyrir Alþingi Íslendinga frumvarp til laga um stjórnlagaþing.  Það gengur út á að fyrst verði 1000 manna þjóðfundur valinn með slembiúrtaki úr þjóðskrá.  Sá fundur skal fjalla um hverju þarf að breyta í núverandi stjórnarskrá Íslands, allt handstýrt.  Sjö manna nefnd sem stjórnvöld skipa skal stýra öllu frá A til Ö og síðan matreiða helstu niðurstöðurnar ofan í sjálft stjórnlagaþingið.

En hverju þarf að breyta í íslensku stjórnarskránni.  Í frumvarpinu sjálfu er talað um nauðsyn þess að stjórnarskráin endurspegli vilja þjóðarinnar eða eitthvað álíka bull.  Stjórnarskráin í dag er óljós um margt og annað vantar en það var ekki stjórnarskráin sem setti bankana og þjóðina á hausinn.  Það var ekki hún sem bjó til spillinguna.

Í ljósi þess að það eru helst harðir ESB sinnar sem vilja breyta stjórnarskránni og frekjuhundar sem eru á móti málskotsrétti forsetans og atkvæðagreiðslum almennings almennt.  Þarf að skoða öll þessi mál af mikilli varúð.  Því yfirlýstur tilgangur um bætt stjórnkerfi, sameign auðlinda og treysta völd Alþingis gagnvart alþjóðastofnunum er tómt plat.  Ekki endilega í augum allra heldur þeirra sem ráða ferðinni.

Takmarkanir á þeim málum sem má setja í þjóðaratkvæðagreiðslur er gott dæmi um þennan gerfiáhuga stjórnvalda á auknu og beinna lýðræði.  Hávær er krafan um blátt bann við þjóðaratkvæðagreiðslum um peningamál og milliríkjasamninga.  Vegna heimsku almennings á öllu sem erlent er og misheppnaðrar stærðfræðikennslu í grunnskólum landsins.  Um hvað má þá kjósa, hommabrúðkaup og vændiskonur?

Nei, einu málin sem fólk ætti að geta kosið um í sérstökum þjóðaratkvæðagreiðslum eru mál sem snerta fjármál og milliríkjasamninga.  Eða þau mál sem nýr þingmeirihluti getur ekki  tekið til baka eftir Alþingiskosningar á fjögurra ára fresti.  Ef stjórnvöld ætla að veðsetja ófædd börn til næstu 250 ára, beint í þjóðaratkvæðagreiðslu.  Ef stjórnvöld ætla að framselja völd sín í hendurnar á alþjóðastofnunum, beint í atkvæðagreiðslu.

Hommabrúðkaup og skattamál eiga síðan heima í Alþingiskosningum!!