Gefum og gefum, en ekki gaum

RÚV segir frá “gjafmildi” Bill Gates og Warren Buffet og að þeir hafi skorað á hundruð annarra milljarðamæringa í Bandaríkjunum að gefa góðgerðafélögum, mannúðarsamtökum og líknarstofnunum að minnsta kosti helming auðæfa sinna.

Þar á meðal eru hjónin the Broads, en þeim var leyft að hagnast gríðarlega á húsbyggingum og fasteignasölu í húsnæðisbólunni, sem síðar var notuð sem afsökun til að hrinda hruninu af stað.

The Broads vitnuðu svo í enn einn milljarðamæringinn, Andrew heitinn Carnegie; sá sem dæi ríkur dæi með skömm.

Hér setur RÚV svo punktinn, en sleppir alveg að spá í ávexti Carnigie “mannvinarins”.

Þá komum við til bjargar og skýrum mannvinsku af þessu tagi.

Eftirfarandi er örlítill hluti af This Age of Conflict eftir Ivor Benson, fyrrum blaðamanns frá Suður Afríku hjá suðurafríska útvarpsfélaginu, Spegilsmaður þeirra í kring um 1963/64, upplýsingaráðgjafi fyrir ríkisstjórn Ians Smiths 1964/65.  Hann vitnar svo í Carrol Quigley, sagnfræðing og mikinn elítusinna, sem fékk aðgang að bókasafni elítunnar og gaf meðal annars út bækurnar Tragedy and Hope og The Anglo-American Establishment.

Frá því uppúr 1880 hefur Bandaríkjunum verið stjórnað að baki tjöldum af auðvaldsstjórn, sem studd er auðlegð hinna miklu bandarísku frumkvöðlafjölskyldna, Rockefeller, Carnegie, Vanderbilt, Mellon, Duke, Whitney, Ford, Du Pont og svo framvegis.  Þessum glæsihópi, með bankamanninn J.P. Morgan í fjármálalegum miðpunkti, er lýst af Carrol Quigley sem “miklum Episcopalian safnaðarmönnum, Englófílum, alþjóðasinnum, hámenntuðum og evrópskt menningarsinnuðum” og þeir áttu sína samstæðu hinum megin Atlantshafsins, þar sem Montagu Norman fór fyrir fjármálalegum umsvifum þeirra.  Þessir tveir hópar unnu (og vinna) þétt saman og eru nefndir “Angló-ameríska kerfisklíkan”.

http://israelitewatchmen.com/archive/ChurchOfTrueIsrael/taoc/t-a-of-c.html

Hvernig vinna þessir hópar svo saman, hvernig lifir arfleifð og manngæska þessara gjafmildu herramanna áfram?  Gáfu þeir ekki allt til fátækra?  Nei, auðvitað ekki.  Þeir lifa áfram í gegn um skattfrjálsar “stofnanirnar”.  Carnegie Foundation, Ford Foundation, og svo framvegis.

Verkefni þessara stofnana er að hafa áhrif á andann í þjóðfélaginu, með áróðri og menntakerfi.  Þeir fjármagna gjarna “grasrótarhreyfingar”, sem svo berjast fyrir og krefjast ákveðinna breytinga af stjórnvöldum.  Skref fyrir skref, kynslóð eftir kynslóð, eins og Jagger söng um, fyrir hönd hins svarta, Time.  Time is on my side… og nú eru Bandaríkin nánast orðin að nýjum Sovétríkjum!

Gates og Buffet eru hinsvegar í annarskonar herferð, þó þeir vinni fyrir sömu öfl.  Þeirra manngæska einblínir á að skera mannhafið aftur niður í þægilega stærð, þægilega í rekstri með lénskerfisfyrirkomulagi.