Framtíð byggð á kviðristu

Fjölmiðlar hvísla sefandi orðum til þjóðarinnar.  Þeir segja, treystið föðurímyndinni, treystið stjórnvöldum, treystið okkur fjölmiðlum.  Þeir gera góðlátlegt grín að alvarlegum hlutum í áramótaskaupum, í spaugstofum, í útvarpspistlum, milli þess sem þeir sýna ‘vini’ okkar í Vergjörnum eiginkonum, eða Fiends, eða Kynsvall í kauphöllinni, eða 24 syndir.  Þulurnar brosa upplífgandi, stífmálaðar og í því fínasta skarti sem kostunaraðilar bjóða uppá, lesandi af skjávélinni en virðast horfast í augu við okkur.

Þetta verður allt í lagi, við ráðum við þetta, við náðum góðum samningum, við höfum ‘hlé’ í sjö ár, hitt væri verra, öxlum ábyrgðina, snúum okkur að uppbyggingunni, og nú skulum við sjá hvað þeir félagar í draugastofunni hafa að segja um atburðina í síðustu viku og strax á eftir fara Vergjarnar eiginkonur á kreik.

Samkvæmt þeirra ólygnu þulum og textavélum, þá eru skuldirnar okkar til að axla, því við verðum að bera ábyrgð á okkar glæpamönnum.  Jafnvel þó við berum ekki ábyrgð, þá væri ‘hitt’ verra, Bretar, Hollendingar, Evrópusambandið og Bandaríkin reið út í okkur… þeir myndu refsa okkur.

En hvað gerist ef við ‘öxlum’ þessa ábyrgð sem ekki hvílir á okkur?

Það þykir sæmilegur kostnaður að byggja nýjan grunnskóla.  Kostnaður við það er um einn milljarður.  Við greiðum 5% vexti af Icesave, eða um 50 milljarða á ári.  Við greiðum þessa vexti jafnvel í 7 ára ‘hléinu’.  Það jafngildir því gróflega að byggja einn grunnskóla á viku, nema við fáum enga grunnskóla fyrir peninginn.  Við fáum ekkert, en verðum að sleppa því að byggja einn grunnskóla á viku, eða spara það með öðrum hætti.

Þetta eru góðu árin, árin sem við þurfum bara að byggja einn grunnskóla á viku í Bretlandi og Hollandi.  Árin þar sem okkur blæðir og iðrin fljóta út, en við erum svo dofin að við finnum það varla.

Aflaverðmæti fyrstu níu mánuði 2009 var 85 milljarðar.  Vextirnir eru 50 milljarðar.  Aflaverðmæti allra veiða okkar fyrstu fimm mánuði 2009 duga til að greiða vextina.  Með öðrum orðum, ef sjómenn eru til í að vinna án kaups í fimm mánuði ársins, útgerðir til í að viðhalda bátum sínum og veiðarfærum og kaupa olíu, kvótaeigendur til í að afhenda kvóta án endurgjalds í fimm mánuði af 12, þá höfum við fyrir vöxtum.

Hvað með hárgreiðslufólk, þvottahús, heilbrigðisstarfsmenn, leikskólafólk, kennara eða aðra aðila í þjónustu?  Getum við ekki dreift byrðinni þannig að allir vinni kannski fáeina daga kauplaust fyrir kviðristunni?

Nei – það gengur ekki.  Við verðum að borga með gjaldeyri, það eru bara útflutningsgreinarnar sem geta borgað Icesave og aðrar skuldir.

Ekki þýðir að blanda álverum í málið, þau munu ekki axla ábyrgð á þessu rugli.  Þau eru á allskyns undanþágum frá venjulegum gjöldum sem venjulegir Íslendingar og íslensk fyrirtæki þurfa að standa skil á.  Sennilega munum við þurfa að axla aukna ábyrgð vegna álveranna, vegna þess að Svandís nokkur Svavarsdóttir vildi endilega axla einhverja ímyndaða ábyrgð á loftslagslygum í Kaupmannahöfn í síðasta mánuði.

Hafið þetta í huga þegar þið hlustið á seiðandi rödd rúv sem hvíslar sefandi röddu og leiðir okkur áfram veginn í átt að sláturhúsinu, komið hér lömbin mín, allt er í lagi, við ætlum bara í smávegis bað og hársnyrtingu, svo byggjum við glæsta framtíð á kviðristu.  Blóðmör og lifrapylsa fyrir ensk-hollenska vini okkar.