Facebook: Samúðarlaust fólk

DV hefur fjallað reglulega um mál Ellu Dísar og Rögnu Erlendsdóttur móður hennar.  Ella Dís hefur barist við sjálfsofnæmisjúkdóm nánast allt sitt líf.  Þetta hefur lagst þungt á fjölskylduna og kallað á mikil fjárútlát.    Haldnir hafa verið tónleikar fyrir hana, ýmis fyrirtæki styrkt hana beint og margir aðilar lagt hönd á plóginn.  En þrátt fyrir dýrar meðferðir erlendis sem íslenska ríkið hefur ekki viljað borga þá hefur heilsa Ellu Dísar verið bágborin.

14. september 2008 birtist grein í Morgunblaðinu um Rögnu og baráttu hennar.  Leitað er álits Landlæknis sem vill meina að sjúklingar séu ekki nógu duglegir að leita álits annarra íslenskra lækna.

” Erfitt sé að átta sig á því hvaða ráð sé skynsamlegt að þiggja og hverjum eigi að hafna. Hér á landi þurfi að vera öflugt kerfi til að hjálpa fólki úr slíkum ógöngum. Sigurður ítrekar þó að besta ráðið sé einfaldlega að tala við aðra lækna. Hægt sé t.d. að leita til Landlæknisembættisins eftir ráðgjöf. “

“Ragna segir steininn hafa tekið úr þegar læknarnir gáfu til kynna að nú væri eflaust komið nóg, hvort Ragna vildi nokkuð leggja meira á barnið og hvort ekki ætti einfaldlega að fara að huga að líknandi meðferð. „Þeim fannst komið nóg. Ég var ekki jafnviss. Það var mín skoðun að þetta væri ekki búið,“ segir Ragna. Aðspurð segir hún erfitt að fara gegn læknisráði. „Kerfislega er það ekki hægt. Ég fékk synjun frá Tryggingastofnun því það var örugglega skrifað bréf um að læknarnir hefðu ráðlagt mér að fara ekki. Enda tóku þeir fjóra daga í að reyna að fá mig ofan af því.“ Í bréfi Tryggingastofnunar stóð að ekki væru nægar sannanir fyrir því að ferðin til Bandaríkjanna, sem kostaði átta milljónir, hefði verið brýn nauðsyn. Ragna segist þó sjá mikinn mun á dóttur sinni eftir heimkomuna. „Hún er að taka gleði sína á ný og er byrjuð að tala aftur.“ Ella Dís er nú tengd við tæki sem hjálpar henni að anda en hún andar líka sjálf og segir Ragna það mikið framfaraskref. Allir sjái hvað Ellu Dís líði miklu betur nú en enginn læknanna segi það upphátt. “

Þó kerfið hafi brugðist Ellu og móður hennar hefur það ekki stoppað öfund og bölbænir fólks út í bæ.  Sumum hefur nefnilega fundist nóg um gjafmildi almennings.  Í nýlegri frétt DV um Ellu og húsnæðisvandmál fjölskyldunnar láta nokkrir hana heyra það.

Ein kona segir t.d.

“Nákvlæmlega, þekki svipuð dæmi og þar er fólk ekki sífellt að snikja frá almenningi. Þreytandi snikjugangnurinn og fórnarlambsleikrit þessarar konu.”

“Þekki bara mun verri dæmi um einstsaklinga sem hafa barist við kerfið í áratugi með asfar illa fötluð börn sem nú eru látin og það fólk stóð sína pligt, var ábyrgt gjörða sinna og datt ekki í þann pytt að spila fórnarlambsleikinn sem er eflaust auðvelt að detta í”

” Hví eruð þið ekki í TD styrkarfélagi lamaðra og fatlaðra og styðjið það raunsarlega, eða styrkið langveika og þroskahefta lamennt? Nei, það þufra svo allir að rjúka upp til handa og fóta þegar einn umsjónaraðilinn byrjar enn og aftur með sína fórnarlambstölu í blöðunum.”

” Fær hún kannski ekki meiri aðstoð því hún hefur hugsanlega brennta allar bryr að baki sér? Hver á aumingja barnið að gjalda?”

Fleiri láta í ljós svipaðar skoðanir en sem betur fer sér meirihlutinn ljósið og kemur velferðaróskum og samúð á framfæri.  Í framhaldi af þessu má spyrja sig hvort  krabbameinsmeðferðir Geirs Haarde eða Ingibjargar Sólrúnar séu réttlætanlegar á kostnað þjóðarinnar fyrst lítið saklaust barn einstæðrar móður fær litla sem enga hjálp frá kerfinu.