Eitrað fyrir Eyfirðingum

Klukkan 12.28 lít ég upp og sé hvernig þota með þykkan strók aftur úr sér krúsar norður Eyjafjörðinn.  Þotan flýgur hátt og silast norður meðan farmur hennar lekur úr tönkunum og yfir grunlausa og jarðbundna norðlendinga, sem varla líta oft upp í himininn.

Því ef þeir gerðu það, þá myndu þeir sjá það sama og ég sé, í hvert sinn sem ég heimsæki þennan fallega fjörð.  Þeir myndu sjá þunga flugumferð sem á ekkert erindi yfir þennan hluta landsins.  Þeir myndu sjá hvernig sólardögum er breytt í mistur, sólin skín ef til vill í gegn, en það hreina og tæra loft sem þeir eiga kröfu á, eins og við öll á Íslandi, því er spillt með úðun á ögnum út í heiðhvolið, úðun sem er viðurkennd, og fjallað um í spuna stórstraumsmiðla, en enginn lítur eftir hagsmunum almennings, eða verndar hann fyrir óþekktum áhrifum.

Ég fylgist með og tek myndir þegar vélin flýgur norður.  Slóð vélarinnar leysist ekki upp, eins og gufuslóðir þota eiga að gera.  Þess í stað málar þessi þunga þota feitt, stórt strik á himininn, eftir endilöngum fiðrinum. 

Fjölskyldan á erindi inn á Akureyri, klukkan er 12:55 þegar við ökum út úr Dalvíkurbyggð, næstum hálftími síðan tankflugvélin lagði sína slóð, en ekkert bólar á að hún sé að hverfa. 

Sé hinsvegar horft til norðurs, þar sem slóðin er “yngst”, þá virðist hún hafa dregið til sín, eða þétt ský sem voru þar hálfmynduð.

Klukkan 13:16 erum við komin til Akureyrar.  Slóðin er enn augljós á þeim slóðum, 48 mínútum eftir að hún er lögð, og ef vel er að gáð, má sjá nýja efnaslóð lagða þvert á þá fyrri.  Þessi nýja er ekki úr tankvél, líklega farþegavél með “farm” sem blandað er í eldsneytið, sem rútað hefur verið á þessa flugleið.  Slíkar rákir eru mun fínni heldur en þessar massívu sem dreift er úr flutningavélum með tanka, en þær eru alveg jafn fáránlegar að því leiti að þær hanga þarna uppi í ótrúlega langan tíma og breytast svo í þunna slæðu, mistur, í stað þess að gufa upp.

Eyfirðingar, ef þið lesið þetta, þá horfið upp, takið myndir, kvartið.  Mín reynsla úr Eyjafirðinum er sú að norður / suður slóðirnar séu augljósastar.  Það er erfitt að segja farþegaþotu að fljúga í hánorður til að komast milli Evrópu og Bandaríkjanna, og því fljúga þær venjulega frá austri til vesturs.  Hvers vegna þær fara svo norðarlega að þær fljúgi yfir norðurhluta Íslands er svo önnur spurning, það er áreiðanlega ekki hagkvæmara.  Að minnsta kosti sagði félagi minn sem flaug fyrir Cargolux mér að þeir flygju alltaf talsvert suður af landinu þegar þeir fóru milli Lúx og Bandaríkjanna.  En vafalaust geta úðaóð yfirvöld skáldað einhverjar sögur til flugfélaganna svo þau fáist til að fljúga yfir Ísland og við fáum að njóta eitursins eins og aðrar þjóðir.

Hér fyrir neðan eru fleiri myndir, þær eru í tímaröð.