„Frysting lána hefur ekki gagnast neinum í sjálfu sér og bara gert málin verri,“ segir Sigurður Erlingsson, forstjóri Íbúðalánasjóðs.

Frysting lána þýðir að ekki er greitt af lánum á frystingartímabilinu. Höfuðstóll lánanna heldur hins vegar áfram að hækka. „Þegar þessu tímabili lýkur er skuldastaðan orðin verri, nettóeignastaðan orðin mun verri og greiðslubyrðin orðin mun þyngri. Aðstæður þeirra sem fara í frystingu hefðu þurft að batna umtalsvert mikið til að menn geti ráðið við lánin eftir frystingu. Það hefur yfirleitt ekki gerst,“ segir Sigurður.

Sigurður segir þó 110% leiðina hafa gagnast “mörgum”.  „Það er ljóst að margir hafa notað þessa leið til að minnka við sig eign, selja eða fara í leiguhúsnæði. Þetta hefur því nýst mörgum.“

Pressan segir í grein frá því fyrir ári síðan að aðeins 650 heimili hafi komist úr greiðsluvanda við þær aðgerðir.  20% afskriftir verðtryggðra lána hefðu hinsvegar losað 7.400 heimili úr greiðsluvanda og önnur 7.400 heimili úr skuldavanda, en skuldavandi er það væntanlega þegar skuldirnar eru vandræðalega háar og vaxandi þrátt fyrir að greitt sé af þeim, með öðrum orðum, sú staða sem flest heimili með verðtryggð lán eru eiga við að etja í dag.

Ljóst er að bæði 110% leiðin og frystingin voru gerviaðgerðir sem nánast engum gagnast.  Lyklafrumvarpið hennar Lilju Móses hefði hinsvegar orðið gríðarleg hvatning fyrir banka og fjármálahræætur til að semja á sanngjarnan hátt við þá sem hafa lent í fjármálabrotsjó þeim sem bankar og fjármálahræætur eru ábyrgar fyrir að reið yfir þjóðina.  Með lyklafrumvarpinu er ábyrgð bankanna á því að veita ekki undirmálslán gerð virk.  Ef þeir lána, þá hafa þeir nákvæmlega þau veð sem tekin eru, ekkert annað.  Þeir geta ekki neitt fólk til að sitja í yfirveðsettum eignum með stökkbreytt lán, eða selja og taka skuldir með sér út úr búinu.  110% leiðin er hlægileg í samanburði, enda engin ástæða fyrir fólk að axla 10% yfirveðsetningu ef það getur bara skilað eigninni til bankans og byrjað aftur á núlli.

„Frysting lána var gagnslaus“

110 prósent leiðin var klúður – Einungis 650 heimili komust úr greiðsluvanda

Já-Íslendingar eru nú allir að koma til og finna vopn sín á ný eftir dómsdaginn í gær, þegar allar þeirra dómsdagsspár urðu á svipstundu jafn vitlausar og þeirra sem flúðu til smáþorps í Frakklandi í desember síðastliðinn, því þar átti að finnast einhver blettur sem slyppi við hörmungarnar sem RÚV og fleiri höfðu messað yfir okkur undir slagorðinu “Almanak Mæjanna”.

Margir voru vel undirbúnir og brugðust hratt við.  Þeir glöddust yfir sigrinum á Facebook eða játuðu jafnvel með frekar sannfærandi hætti að þeir hefðu haft rangt fyrir sér, svo sem Jónas Kristjánsson blaðafaðir, sem skrifaði með sínum skorinorða hætti “Ég hafði rangt fyrir mér, tók samninga fram yfir dómstól.”

Allir stjórnmálamenn virtust í sjöunda himni, jafnvel þeir sem á tímabili börðust hatrammlega gegn vilja þjóðarinnar.  Vissulega má segja að eftir síðustu Icesave þjóðaratkvæðagreiðslu, þá hafa þeir ekki verið eins duglegir að skemma málstað okkar og jafnvel geta sótt einhvern heiður í að hafa þó teflt fram að því virðist hæfu lögfræðiteymi til að flytja mál okkar fyrir dómsstólnum.  Annar möguleiki er sá að fantarnir, Bretar og Hollendingar, hafi alls ekki viljað setja fordæmi með dómi um ábyrgð ríkja á fjármálastarfsemi í útlöndum, þar sem bæði ríkin reka banka og fjármálafyrirtæki út um allar jarðir.

Mogginn og sjálfstæðismenn gera það sem þeir geta til að varpa dýrðarljóma sigursins á sjálfa sig.  Stríðsfyrirsögnin “ÞJÓÐARSIGUR” skrýðir forsíðu Morgunblaðsins og í Staksteinum er ritað glaðhlakkalega undir fyrirsögninni “Sökudólgarnir benda á sig”.  Þar er Jóhönnu, Steingrími, Árna Páli og Össuri send kveðja.  “Vissulega er niðurstaðan í Icesave málinu sigur fyrir þá sem börðust fyrir hagsmunum Íslands.  Hún er sigur fyrir íslensku þjóðina og alla þá sem hjálpuðu við að bægja þessari vá frá ströndum landsins.  Niðurstaðan er samt enginn sigur fyrir Jóhönnu, Steingrím, Össur, Árna Pál eða aðra þá sem gengu í lið með erlendum kröfugerðarmönnum og reyndu að kúga og blekkja íslensku þjóðina til að undirgangast óbærilegar klyfjar.”

Þetta er allt rétt og satt hjá þessum Moggapenna, og Morgunblaðið í dag er bara þokkalega gott, sýnir að það ER duglegt blaðafólk þarna í vinnu þá fáu daga sem það fær að skrifa fréttir.  En milli þess sem starfsmenn fá veiðileyfi á einstaka alvöru mál sem þá má fjalla um, þá tekur við drepleiðinleg eyðimörk fréttatilkynningafréttamennsku og ótrúlega heimskulegs blaðurs um ekki neitt (það þarf að fylla á margar síður til að gefa út Moggann).

En á hinn bóginn, þá gleymir þessi frækni Moggapenni, eða grefur undir liðnum “aðra þá sem gengu í lið með…”, að Morgunblaðið sjálft og stór hluti þingmanna Sjálfstæðiðsflokksins barðist frækilega við að reyna að “koma vitinu fyrir þjóðina,” nákvæmlega það sama sem Mogginn í dag nefnir að “kúga og blekkja íslensku þjóðina.”  Skoðið þessar áróðurshlöðnu skopmynd sem Halldór teiknaði og Mogginn birti 4. nóvember 2009.

Á baráttusíðu þrælslundarinnar, jaisland.is og á bloggsíðu Semu Erlu, sem hikar ekki við að snúa orðabókaskilgreiningum á haus þegar hún ræðir Evrópumál er ekkert að frétta síðan 21. janúar.  Kannski voru þessir dverghuga miðlar tilbúnir með efni sem passaði við ósigur, eða ósigur að hluta til að birta í framhaldi af dómsdeginum, en ekkert jákvætt efni við jákvæðri niðurstöðu.

Teitur Atlason bregst samt ekki jákórnum eða þeim sem lesa hann til að pirra sjálfa sig.  Hann byrjar eins og Jónas, en beygir hratt af leið, aftur inn í Pollýönnuveröldina þar sem bezt er að líta alltaf jákvætt á alla ógæfu og aldrei að berjast gegn stjórnvöldum eða hvað þá stjórnvöldum í öðrum ríkjum sem vilja kúga smáríki eða drepa saklausa borgara í óréttmætum stríðum.

“Ég hafði rangt fyrir mér varðandi Icesave-málið,” segir kappinn, en heldur svo áfram: “Ég viðurkenni það fúslega og algerlega skammarlaust.”  Þar með er hann búinn að taka kúrsinn aftur á gamalkunnar slóðir.

Skömmu síðar er hann farinn að taka upp takta Semu Erlu og snúa orðum á haus:

Ég hafði rangt fyrir mér og ég er afar glaður yfir því.  Sem „tapari” vil ég þó vara við Þórðargleðinni sem mér virðist vera í uppsiglinu. Ég vara við því að fólk hefji á loft fingurinn með gallsúrum ásökunum um þjóðníð, drottinsvik og krefji okkur sem vildum fara samningaleiðina um einhverskonar afsökun.

Hann virðist átta sig á því að sigur í Icesave er líka sigur jáfólksins, gæði sem það barðist við að bægja frá sér, fyrir utan að þurfa að beygja sig vitandi vits undir kúganir og óréttlæti, sem er alveg sérstök tegund andlegra pyndinga.  En svo varar hann við því að “benda fingri” en notar orðið “Þórðargleði” yfir þetta tilfelli.  Þórðargleði er að gleðjast yfir óförum annarra.  Þessi illgjarni Þórður gæti ekki glaðst í þessu tilfelli, því jáfólkið lenti ekki í neinum óförum.  Það varð undir í lýðræðislegu vali og lenti ekki í neinum ógöngum, heldur neyddist til að sætta sig við fjárhagslegan ávinning, auk þess að þurfa ekki að sætta sig við niðurlægjandi þrælahegðun.  Það sem Teitur óttast er óþolandi hæðni betrumvitringanna, sem geta barið sér á brjóst um þessar mundir og sagt “Ég vissi það!”

Sem betur fer eru þessir betrumvitringar talsmenn betri tíðinda heldur en óútgefnar I TOLD YOU SO greinar sem vafalaust liggja í ruslafötum bloggsíðna jaisland.is, Semu Erlu og hjá vélbyssuvélritaranum Teiti Atla.

Það var árið 2002 sem Steingrímur Ari Arason yfirgaf með látum einkavæðinganefnd og sagðist aldrei hafa kynnst öðrum eins vinnubrögðum þegar verið var að afhenda Landsbankann til Björgólfsfeðga.  Geir Haarde kom fram í sjónvarpinu til að róa fólk:

“Við í ráðherranefndinni sem berum pólitíska ábyrgð á málinu…”

Með öðrum orðum, einkavæðing Landsbankans er eðlileg, þessi maður sem fór er bara einn við hinir “sérfræðingarnir” erum allir sammála og við berum ábyrgðina á því að þetta sé rétt ákvörðun.

Ríkisendurskoðun og “fréttastofa” RÚV (þuluþjónusta RÚV?) meðhöndluðu svo málið mjúklega og brugðust þar með einnig fólkinu í landinu.

Geir Haarde var harðorður í garð Landsdóms eftir að hann var fundinn sekur í sakamáli dómsins gegn honum fyrir að brjóta 17. grein stjórnarskrárinnar og taka eina verstu efnahagsvá sem Ísland hefur staðið fyrir ekki fyrir á fundum ríkisstjórnarinnar þó margra mánaða fyrirvari hafi verið til þess.

“Það er sakfellt, fyrir eitt smáatriði í þessu,” þrumar sakamaðurinn reiðilega í fréttaupptöku RÚV sem send var út í kvöld klukkan 18, en í bakgrunni má heyra í einmanna mótmælenda berja búsáhald og blása í flautu af mikilli gleði.

“… og þetta smáatriði, er formsatriði,” bætir Geir við og skömmu síðar, “…sá dómur, er fáránlegur, og reyndar aðeins meira en það, hann er sprenghlægilegur.”

Svo heldur hann áfram að ausa úr skálum reiði sinnar með allskyns samsæriskenningum um það hvers vegna hann var fundinn sekur í einum lið en sýknaður af 3, auk þess sem tveimur var vísað frá.

Það sem er fáránlegt í þessu eru ekki þessi lagatæknilegu smáatriði sem hinn dæmdi hengir sig í, heldur hitt að honum finnist það formsatriði að halda ríkisstjórnarfundi um verstu efnahagsvá frá stofnun lýðveldisins.

Hann hefur ef til vill talið það voðalega sniðugt á sínum tíma að hafa sem minnst á formlegri dagskrá og sett formlega á blað, en nú kemur það í bakið á honum.

Ríkisstjórn í lýðveldi er ekki ætlað að starfa sem einhvers konar samráð tveggja eða fáeinna einræðisherra sem stýra landinu að geðþótta með munnlegum tilskipunum.  Það er ástæða fyrir því að halda fundi og halda fundargerðir.  Ástæðan er einfaldlega sú að menn séu ábyrgir fyrir ákvörðunum sínum.

Geir virðist hafa veðjað á að sem minnst pappírsslóð myndi jafngilda því að ekki væri hægt að hengja ábyrgð á neinn.

En hann endaði á því að axla alla ábyrgðina sjálfur, þó refsingin sé væg (engin) og rándýr málsvörnin lendi á ríkissjóði.

Hér er 17. grein stjórnarskrárinnar:

17. grein

Ráðherrafundi skal halda um nýmæli í lögum og um mikilvæg stjórnarmálefni. Svo skal og ráðherrafund halda, ef einhver ráðherra óskar að bera þar upp mál. Fundunum stjórnar sá ráðherra, er forseti lýðveldisins hefur kvatt til forsætis, og nefnist hann forsætisráðherra.

Þetta eru sannarlega góðar fréttir frá Evrópu – íslensk stjórnvöld ákváðu að hlusta á fólkið, afskrifuðu húsnæðisskuldir og setti pólitíkusa og bankamenn á sakabekkinn.