Dómari hefur dæmt þrítugri konu um 40 milljónir íslenskra króna í skaðabætur eftir að fjórir vopnaðir og vöðvaðir lögreglumenn sturluðust af hræðslu við fíngerða konuna og skelltu henni á andlitið niður í malbikið þegar hún var ekki nógu fljót að hlýða fyrirmælum þeirra.

“Þetta framferði er svívirðilegt.  Ég skil ekki hvað lögregluforingjarnir voru að hugsa.  Þeir vissu að hún var ófrísk,” sagði Howard Price, lögmaður Tamöru Gaglione.  “Hún veitti ekkert viðnám gegn handtöku.”

Konan var ákærð fyrir að forðast handtöku og að aka með útrunnið ökuskírteini, en ákærurnar voru felldar niður eftir að dómari skoðaði upptöku af atvikinu úr myndavél lögreglubifreiðarinnar.

Myndbandið sýnir hvernig lögreglan eltir konuna í þungri umferð þar sem hún ekur í átt að Los Angeles á vegi 110.  Hún virðist ekki skilja að lögreglan sé að elta sig, heldur reynir ítrekað að víkja úr vegi svo þeir geti komist framhjá.  Að lokum stöðvar hún bíl sinn á vegaöxlinni, er skipað að koma út úr bílnum, sem hún gerir, en svo stendur hún bara og virðist ráðvillt, starir á byssukjaftana og hlýðir ekki skipunum lögreglumanna um að snúa sér við.

Hún sagðist aldrei hafa séð byssu áður og hafa frosið.  Hún hélt að þeir ætluðu að skjóta hana.  Þess í stað nálgaðist einn hana með byssuna mundaða og þrír félagar höfðu hana einnig í sigtinu frá öðrum skotvinklum, og þegar hann sá færi, þá sópaði hann undan henni fótunum og keyrði hana niður í fallinum með olnboga í  baki hennar, þannig að hún flaug ofan í malbikið beint á andlit og ófríska bumbu, þar sem hetjurnar bundu á henni hendur og fætur  eins og á svíni á leið í sláturhús.

Fimm ára stúlka var yfirheyrð í þrjá klukkutíma og svo rekin úr skóla eftir að hafa “hótað” öðrum börnum að skjóta á þau með bleikri Hello Kitty sápukúlubyssu sinni.

Skólayfirvöld flokkuðu atvikið sem hryðjuverkaógn og sögðu aðgerðir barnsins “hótun um líkamsmeiðsl.”

Barnard Stellar skólastjóri Mount Carmel skólans neitar að tjá sig um atvikið.  Hann vísaði stelpunni fyrst úr skóla í tíu daga, en mildaðist svo ögn og breytti frávísuninni í tvegga daga útlegð.  Þetta gerðist allt í kjölfar þriggja klukkutíma yfirheyrslna yfir barninu, þar sem foreldrar fengu ekki að vera viðstaddir.

“Hún er vel innrætt lítil stelpa,” sagði Robin Ficker, lögfræðingur fjölskyldunnar.  “Þetta sýnir hversu móðursjúkt fólk er orðið eftir Sandy Hook skotárásina.”

“Barnið var yfirheyrt af fullorðnum við aðstæður þar sem hún hafði hvorki foreldra né nokkurn annan á sínu bandi og ásökuð um að ógna með hryðjuverkum?  Ógn frá 5 ára gömlu barni?  Hvað er á seyði hér?  Geta börn ekki verið börn lengur?”

Ficker bætti við að þessi svokallaða “ógn” eigi að koma úr huga  þessa fallega 5 ára gamla barns í leik við vini sína sem hún faðmar á hverjum degi.

Í öllu því regni barnaníðsmála sem hafa allt í einu verið dregin upp úr skúffum og skápum í kjölfar herferðar RÚV gegn meðfærilegum andstæðingum hafa lögreglusinnar notað tækifærið til að þrýsta á rýmri heimildir til forvirkra glæparannsókna með því að stinga upp á glæpum við þá sem ekki fremja glæpina með nógu áberandi hætti, eða fremja þá yfirhöfuð ekki.

Lögreglustjóri höfuðborgarsvæðisins vill að lögreglan fái rýmri heimildir til að beita tálbeitum í kynferðisbrotamálum en öðrum sakamálum. Fyrir fimm árum voru þrír menn sýknaðir af að hafa leitað eftir kynmökum við barn. Málið var byggt á tálbeitu sem fréttaskýringaþátturinn Kompás egndi fyrir mennina. Héraðsdómur og Hæstiréttur bentu á að ekki megi nota tálbeitu til þess að kalla fram refsiverða háttsemi sem ella hefði ekki verið framin. Stefán Eiríksson sagði í samtali við fjölmiðla í tengslum við það mál að lögregla hefði ekki þá mátt nota tálbeitu með þeim hætti sem gert var.

Lögreglan telur sig ekki hafa lagaheimild til að nota tálbeitur með þeim hætti sem hún telur æskilegt til að hafa hendur í hári manna sem níðast kynferðislega á börnum. Til að svo megi verða þurfi að breyta lögum og rýmka heimildir til að nota tálbeitur.

Lögreglan telur sem sé æskilegast og mest vinnusparandi að senda fólki skilaboð á feisbúk, eða með tölvupósti, kannski hringja í fólk og bjóða því eitthvað ólöglegt sem gæti freistað þess.  Dómsstólar virðast ekki skilja þessa forvirku aðferðafræði nógu vel og því er reynt að egna almenning sem er í sjokki yfir öllum þessum barnaníðsmálum sem dynja yfir hann um þessar mundir, til að þrýsta á stjórnvöld og löggjafann til að galopna fyrir þessa nýstárlegu rannsóknaraðferðir.

En hvað með hópnauðgarana?

Gott og vel, ef þessar hugmyndir fá meðbyr og stjórnmálamenn telja sig komast upp með þessi mannréttindabrot í skjóli þess að þjóðin sé hálfsturluð af spunameisturum RÚV og annarra fjölmiðla, þá vil ég bara að gengið verði alla leið.

Hópnauðgarar eru andstyggð, en einnig einherjanauðgarar.  Það hlýtur að vera grænt ljós á þá.  Hvað með ofbeldismennina?  Þá sem brjóta bein og tennur?  Hvað með morðingjana?

En fyrst og fremst vil ég að þeir sem fremja stærstu glæpina gegn meðbræðrum sínum njóti þessarar þjónustu lögreglunnar í ríkum mæli.  Banksterar, auglýsingamenn, spunameistarar, valdamenn í stjórnkerfinu og eftirlitskerfinu.  Alþingismenn!  Alþingismenn eru í gríðarlega góðri stöðu til að níðast á allri þjóðinni.  Við verðum að leggja snörur fyrir þá og sjá hvort þeir væru til í að svíkja okkur.  Ráðum 200 starfsmenn á öllum aldri og ýmsum bakgrunni til að upphugsa gildrur sem leggja má fyrir alþingismenn.  Látum þá mæta og bjóða þeim ríkulegar greiðslur í kosningasjóð gegn góðu veðri í ákveðnum málaflokkum.  Þessi nýja tálbeitudeild lögreglunnar ætti að hafa það markmið á spjótsoddinum að leggja eina eða tvær gildrur fyrir alþingismenn á hverjum einasta degi.

Að sjálfsögðu yrði svo að vera önnur tálbeitudeild sem leggur gildrur fyrir aðaltálbeitudeildina.  Yfir öllu gæti svo trónað tölva sem dregur af handahófi einhvern út úr tálbeitudeildunum báðum og sendir honum ómótstæðileg nígeríubréfatilboð, með samblandi af barnaklámi, tilboðum á þjónustu handrukkara og svo framvegis, svo hægt sé að reita arfann í eigin garði.

Alræðisleg lög og vinnuaðferðir geta vel verið við hæfi í sumum tilvikum.  En fyrst og fremst ber að beina þeim að valdafólkinu í samfélaginu.  Það tryggir að alræðið mun aldrei fara úr böndunum.

Byssuofbeldið í Bandaríkjunum heldur áfram að hneyksla fólk og ekki að ástæðulausu.  Á nýjársdag voru fimmtán skotnir og þar af létust þrír í skotárásum, en þessar tölur eru bara úr einni borg, Chicago.

Tveir táningar særðust alvarlega síðdegis á nýársdag í Humboldt Park hverfinu og voru meðal minnst fimmtán skráðra fórnarlamba skotárása frá miðnætti á nýjársdag, þar af létust þrjú, segir í frétt Chicago Tribune sem birt er klukkan hálfátta á nýárskvöld.

Vefsíðan Crime in Chicago segir 532 myrta í borginni árið 2012, það er aukning um 92 fórnarlömb frá því á árinu áður.  Sama vefsíða segir 2.670 manns hafa verið skotna í borginni frá 1. janúar 2012 til jóladags.

Er nema von að fólk sé hneykslað og krefjist þess að lögum sé komið yfir byssufrelsi Bandaríkjamanna?

Slík viðhorf eru skiljanleg, en því miður einfeldningsleg og vitlaus.

Þó Chicago sé eitthvað svartasta svæðið í Bandaríkjunum þegar kemur að glæpum og skotárásum, þá er það ekki vegna ákvæða 2. viðauka stjórnarskrárinnar bandarísku sem kveður á um rétt borgaranna til að eiga og ganga með byssur án afskipta ríkisvaldsins.

Illinois fylki og Chicago sérstaklega eru nefnilega með harða sérlöggjöf sem takmarkar byssufrelsi borgaranna.

Hvað felst í byssufrelsi?

Byssufrelsi má skipta upp í nokkur stig.

• Í fyrsta lagi er það spurning um hvort fólk þurfi að skrá sig eða fá leyfi hjá yfirvöldum til að kaupa byssur.  Í Illinois fylki þarf að skrá sig til að mega kaupa byssur.
• Þá má þrengja að byssufrelsi með þvi að krefjast skráningar á hverju einasta vopni sem keypt er.  Það þarf ekki í fylkinu, en Chicago borg hefur sérákvæði sem krefjast leyfis fyrir hverju skotvopni fyrir sig, bakgrunnsrannsókn á umsækjanda með fingrafaratöku, öryggisnámskeiði í meðferð skotvona, greiðslu á leyfisgjaldi sem og endurskráningar (þar sem hægt er að neita um leyfi) á 3ja ára fresti.
• Sérákvæði um “árásarvopn” eru ekki í gildi í fylkinu, en “árásarvopn” eru bönnuð í Chichago borg, auk þess sem magasín í önnur vopn sem taka fleiri en 12 skot eru bönnuð.
• Þegar kemur að byssufrelsi í Bandaríkjunum, þá er hefðbundið viðhorf meðal borgaranna að vopn sem borin eru utan á sér séu ekki ógnvekjandi.   Veiðimenn sem bera haglabyssur á bakinu, eða löghlýðnir og stolltir skammbyssueigendur sem bera skammbyssur í belti þannig að allir sjái að þeir séu vopnaðir auka öryggistilfinningu og setja skemmtilega þjóðlegan blæ á götulífið í ýmsum borgum og bæjum Bandaríkjanna.  Þessi tegund byssufrelsis, svokölluð Open Carry, er víðs fjarri í Chicago borg og fylkinu Illinois.
• Þó Open Carry sé ekki meginreglan, þá gefa sumar sýslur leyfi til ákveðinna borgara sem yfirvöld treysta til að bera sýnilegar byssur.  Slík leyfi eru ekki gefin út  í Chicago né fylkinu.
• Falin vopn eru ekki heldur leyfð í borginni, né er hægt að fá sértök leyfi til að bera á sér falin vopn.  Chicago er eina borgin í Bandaríkjunum sem ekki veitir neinar undanþágur fyrir borgarana til að bera falin skotvopn sér til varnar.

 Ekkert byssufrelsi, en bullandi óöld?

Af þessari samantekt hér að ofan sem unnin er upp úr Wikipedia síðu um byssulög í Illinois fylki, þá má sjá að byssufrelsi í Chicago er ekki mikið víðtækara heldur en hér á Íslandi.  Það er þrúgandi byssualræði í borginni, en það dugar ekki til.  Fólk er skotið umvörpum og ástandið verra en í mörgum borgum þar sem byssufrelsið er meira.  Hvernig stendur á því?

Það er svo einfalt.  Glæpamenn virða ekki lögin, ekki heldur byssulögin.  Ströng byssulög gera glæpaöflunum auðveldara fyrir.  Heiðvirðir borgara sem annars væru með árásarrifflana sína á bakinu, eða skammbyssu í axlahulstri verða að horfa aðgerðalausir upp á glæpalýðinn fremja sín voðaverk.  Þeir geta aðeins reynt að hringja í neyðarlínuna svo sjúkra og líkflutningamenn geti komið og hreinsað vettvanginn eftir að ódæðin hafa gengið yfir.