Lauryn Noelle Hill, fædd 1975, er bandarísk listakona sem hefur fengist við söng, tónsmíðar, rapp, leik og hljómplötuútgáfu.  Hún var lék í Sister Act 2, var aðalsöngkona Fúgees hópsins, gaf síðar út sólóplötu sem seldist í meira en 8 milljón eintökum og vann 5 grammíverðlaun, en alls hefur hún sópað að sér 8 grammíum.

Hér fyrir neðan má finna söngverkið Doo-Wop (That Thing) frá 1998 sem sýnishorn af verkum hennar.

Í gær var Lauryn dæmd í 3ja mánaða fangelsi og í framhaldi af því, þriggja mánaða stofufangelsi vegna þess að hún kaus að fresta skattgreiðslum.  Það gerði hún eftir að fjölskyldunni var hótað og í kjölfarið ákvað hún að láta lítið fyrir sér fara.

Lauryn hefur verið dugleg við að reyna að vara ungt fólk við blóðsugum poppiðnaðarins og segir list og frjálsa tjáningu ekki liðna í bransanum, heldur þurfi listamenn að fara í einu og öllu eftir dutlungum blóðsuganna, sem vilja lágmarka sköpun og innblástur en hámarka viðskiptavæðingu og hvetja ungviðið til heilalausrar neyslu og hjarðhegðunar.

Dómarinn notaði tækifærið fyrst hann var með klærnar í listakonunni til að fyrirskipa meðferð og heilaþvott hjá sálgæsluprestum til að uppræta hugmyndir hennar um illt innræti tónlistariðnaðarins.

Múslimar geta bara eldað með einhverju öðru.  Áskorun til stjórnvalda um að skrá kaupendur þrýstisuðupotta og kanna bakgrunn þeirra.  Sömu öryggiskröfur vegna eldhúsáhalda og vopna.  Þrýst á að bæta þessu við ný lög til höfuðs byssufrelsi í Bandaríkjunum.

Hvers vegna sækist fólk í stjórnmál eða réttara sagt hvers vegna sækjast sumir í þingstóla og ráðherraembætti.  Lengi vel hélt ég að svarið við þessari spurningu væri frekar einfalt.  Fólk vill láta gott af sér leiða og gera Ísland að betri stað til að búa á.  Í einfeldni minni trúði ég því líka að stjórnmálamenn væru trúir stefnu sinni.  Þeir þyrftu stundum að ljúga smá skattalækkunum eða einum rafmagnsstaur einhversstaðar upp.  En stóru línurnar í stjórnmálum væru í gildi.  Hægri flokkar væru hægri flokkar og þjóðernisflokkar sem væru á móti ESB væru bara harðir á móti fullveldisafsali.  Lífið var einfalt.

Svo kom Íraksstríðið, bankahrunið, ESB inngangan, árásarstríð NATÓ í Líbíu, os.fr.  Þeir sem lofuðu friði fóru í stríð og þeir sem vildu íslenskt fullveldi var bara alveg sama.  Það eru nefnilega ekki bara litlu málin sem verðandi ráðherrar ljúga til um.  Það er líka logið um framtíð þjóðarinnar og fjöldmorð langt í burtu.  Allir með lygaramerki á tánum.  Það sem fer þó mest í taugarnar hjá mér fyrir utan allar lygarnar og tvöfeldnina eru kjósendur.  Þeir móðgast þegar afgreiðslumaður í búð lýgur eða stelur en vilja meira þegar fínn stjórnmálamaður gerir nákvæmlega það sama.

Ég held hreinlega eins og dæmin sanna að fólk sækist í þessi embætti til að komast í ríkiskassann.  Einnig til að koma í veg fyrir að einhver annar moki í sinn vasa og setji óhagstæð lög fyrir fjölskyldufyrirtækið.  Nöfn eins og Thorsararnir, Engeyjarættin o.s.fr. segja allt sem segja þarf.  Í gegnum mannkynssöguna hafa fáir orðið alvöru ríkir án þess að komast með a.m.k. aðra höndina á kaf í einhvern ríkisskassann.  Auðvitað eru til efnaðar fjölskyldur sem hafa aldrei þurft að senda elsta sonin í framboð en þær eru fáar.  Í öllum alvöru ríkum fjölskyldum er a.m.k. einn þingmaður eða besti vinur ráðherra.  Í öllum lönd og alls staðar.

Besta dæmið á Íslandi er Ólafur Thors og bróðir hans.  Ólafur var formaður Sjálfstæðisflokksins meðan hann gat staðið og tryggði sér áhrif með þvi.  Bróðir hans var síðan fastafulltrúi Íslands hjá Sameinuðuþjóðunum.  Þannig gat hann tryggt aðgang að mörkuðum fyrir fjölskyldufyrirtækið.  Þegar menn hafa atkvæði til að selja eða áhugasöm eyru í kringum sig eru viðskipti aldrei langt undan.  Og þannig er þetta bara.  Þeir höfðu aðgang að bönkum, ríkisspenanum og breyttu skrifstofu fastafulltrúans í sölubás fyrir sitt einkafyrirtæki.  Allt í boði ömmu gömlu sem fékk bara skít og skatta í staðinn.

Jim Tucker braut blað í fjölmiðlun vestanhafs þegar hann hóf að fjalla um Bilderberg hópinn upp úr 1975.

Tucker var íþróttafréttamaður fyrir blað í Washington þar til hann ákvað að kveða niður “samsæriskenningar” um að valdamiklir menn úr stjórnkerfi, viðskiptalífi og aðlinum hittust með leynd til að marka stefnu á ólýðræðislegan hátt og að stóru fjölmiðlarnir héldu þessum fundum leyndum með því að láta eins og þeir væru alls ekki á dagskrá.  Tucker komst að því að “samsæriskenningarnar” voru réttar og fann þar merkilegra svið fréttamennsku heldur en íþróttafréttirnar.

Hann vann fyrir íhaldblaðið The Spotlight þar til það var lagt niður árið 2001, en var svo blaðamaður hjá Free American Press þar til hann lést, 26. apríl 2013, vegna hliðarverkana eftir að hann datt og meiddi sig.

James P. Tucker, Jr., ‘Bilderberg Hound,’ Dies at 78