Gullvagninn fer í banka og verður vitni að grunsemdum mægða um að bönkum sé ekki treystandi.
Á næsta bás í bankafjósinu eru mæðgur að spyrjast fyrir um sparnaðarreikning handa dótturinni. Þær eru að narta í barnaöngul bankanna, verðtryggðan reikning sem er bundin til 18 ára aldurs. Þær spyrja margra spurninga um það hvernig bindingin virkar, hvort hægt sé að taka út það sem lagt er inn mánuði fyrir 18 ára afmælisdaginn, og fleira í þeim dúr. Einnig spyrja þær um hversu öruggur sparnaðurinn sé á slíkum reikning.
Ég sit á mér. Langar að segja þeim að hlaupa og kaupa eitthvað gagnlegt, frekar en að leggja inn á bundinn reikning. Þegi og sinni mínum bankabás. En mæðgurnar þurfa ekki mína hjálp. Ég heyri þær taka ákvörðun, hækka róminn ögn, nei – við ætlum ekki að stofna svona reikning. Svo ganga þær í burtu og tala hátt um svik og að bankarnir séu að reyna að svindla á viðskiptavinum sínum.
Á mínum bás er gjaldkerinn tómeygð og niðurdreginn, svo ég slæ á létta strengi. “Eru bankarnir nokkuð að svindla á viðskiptavinum sínum,” spyr ég og horfi glottandi á gjaldann. Hún nær ekki gríninu og fyrtist við. Við erum ekkert að svindla á neinu, segir hún og gerist ofsaheilög. Virðist búin að gleyma því að bankinn hennar fór á hausinn og fékk skattfé viðskiptavinanna dælt í hirslur sínar svo afskrifa mætti ofurkúlulán fyrir bankastjóranna og betrimennina. Við sama tækifæri gekk starfsmannastjóri bankans um með konfektkassa og reyndi að hugga básgripina, sem margir voru með tárin í augunum.
Nú er bankinn risinn úr öskustónni, gljáfægður eins og fuglinn Fönix, æðisfagur eins og Lúsífer og er með allt opið á ný og peningar í kassanum, held meira að segja að enginn af stjórunum hafi þurft að taka hatt sinn og þúsund dollara jakka og fara heim til að rækta kartöflur og tína ber. Því er viðbúið að féhirðar verði svekktir þegar einhver reynir að “tala bankann niður” og ata hann auri, nýspúlaðann með skattfé og dýrri orðaræðu frá bestu PR stofunum.
En eins og mæðgurnar sýndu svo vel, þá veit almenningur innst inni að bankar eru svikastofnanir, hreiður spillingar og smjörugra putta sem þurfa að vinna sér traust almennings til baka, það kemur ekki með því einu að afskrifa kúlurnar og láta eins og ekkert sé. Orðspor þeirra er saurgað, fólk skiptir við þá vegna þess að það þarf bankaþjónustu, ekki vegna þess að það treysti þeim. Bankarnir og starfsmenn þeirra eru nú á sama plani og bílasalinn sem allir vita að reynir að ota að þér gölluðum bíldruslum sem hann sjálfur á, eða félagar hans, en ekki þeim bestu sem hann getur boðið fyrir það fé sem þú hefur til umráða.
Á leiðinni heim var Harmageddon í útvarpinu. Erpur og nokkrir félagar sem reka síðuna Gagnauga.is ræddu alvöru mál í þætti sem væntanlega hefur mikla hlustun hjá ungu kynslóðinni. Það er gott að heyra. Þó málfarið sé ekki eins vandað og fágað eins og hjá “fínu” umræðuþáttunum, þá voru þetta lifandi umræður um alvöru málefni. Betra en sú ærandi þögn sem venjulega hljómar í stórstraumnum.
Loading ...
Comments
Powered by Facebook Comments