Þrír breskir stríðsmangarar í boði

Hin heimsfrægi og virti blaðamaður, John Pilger, fer mikinn í nýjasta pistli sínum.  Þar tekur hann fyrir þá þrjá kosti sem Bretar gátu valið um í síðustu kosningum og segir sína skoðun á þessum sölumönnum dauðans.  Einnig drepur hann á stríðsvæðingu sögunnar, frétta og þjóða hins vestræna heims.

Ef ég vildi kaupa stríðsbækur í flughöfninni átti ég um tvo möguleika að ræða.  Ævisögur fífladjarfra geðsjúklinga eða nákvæmar fræðibækur um vel skipulögð fjöldamorð.  Ekkert í hillunni þekkti ég frá mínum störfum sem stríðsfréttaritari.  Það var ekki minnst á blóðuga lappastúfa í trjágreinum eða óþefinn af útskittnum nærbuxum.  Stríð er nefnilega skemmtileg lesning.  Meira stríð takk fyrir.

Daginn áður en ég flaug frá Ástralíu, 25 Apríl, sat ég á bar fyrir neðan óperuhúsið í Syndey. Á þessum degi fyrir 95 árum réðust hersveitir Ástralíu og Nýja Sjálands (Anzac) á Tyrkland. Árásin var blóðug og fullkomlega misheppnað rugl skipulagt af Winston Churhill. Þrátt fyrir það halda Ástralir og Nýsjálendingar upp á þennan dag sem e.k. þjóðhátíðardag. Í tilefni dagsins eru kvöldfréttir ABC alltaf sendar beint út frá ströndum Gallipoli í Tyrklandi. Þetta árið voru um 8000 andfætlingar innpakkaðir í þjóðfána mættir til að hlusta á landstjórann útskýra hvers vegna við stöndum í tilgangslausum drápum. En tilgangurinn var samkvæmt landsstjóranum að sýna:

“Ást á þjóð okkar, á herskyldu, fjölskyldu, ástina sem við gefum og ástina sem við þiggjum og ástina sem við leyfum okkur að þiggja. Ástin samgleðst sannleikanum, hún heldur öllu uppi, trúir á allt, vonar og tekur á sig alla hluti. Hún bregst eigi.”

Af öllum þeim tilraunum sem ég hef heyrt til að réttlæta morð skipulögð af ríkinu, fær þessi kjaftavaðall landstjórans fyrstu verðlaun.  Ekki eina sekúndu heiðraði stjórinn þá föllnu með orðum hermannanna sem lifðu innrásina af: “Aldrei aftur”.  Henni datt heldur ekki í hug að nefna á nafn þær konur sem börðust gegn herskyldu ungra manna á þessum tíma.  Herferð sem bjargaði tugum þúsunda manna og afkomendum þeirra.

Næsta frétt var um ráðherra í ríkisstjórn Ástralíu, John Faulkner, með strákunum okkar í Afganistan.  Baðaður í sólargeislum morgunsólarinnar tengdi hann innrásina í Tyrkland við þetta ólöglega stríð í Afganistan.  En þann 13. febrúar síðastliðinn drápu Ástralskir hermenn fimm smábörn.  Ekki ómakaði ráðherrrann sig og nefndi þau á nafn.  Síðan fyrir algjöra tilviljun var næsta frétt um stríðsminnismerki í Sydney sem “einhverjir menn af Mið- Austurlensku bergi brotnu brutu.”  Meira stríð takk!

Allir þrír leiðtogar bresku flokkanna eru stríðsmangarar.  Nick Clegg, leiðtogi Frjálsra demókrata og nýja uppáhald þeirra sem elskuðu Tony Blair hér áður,  segir að hann muni sko gera sitt besta ef hann verði beðinn um að ráðast inn í enn eitt landið.  Svo framarlega sem herinn hafi þau tæki og tól sem þarf til að klára verkefnið.

Fyrir Clegg, líkt og Gordon Brown og David Cameron, eru  úranvopn og dauðasprengjurnar sem breski herinn notar til að murka lífið úr útlendingum ekki til.  Líkamspartar smábarna hangandi upp í tré eru ekki heldur til.  Bara núna í ár munu Bretar eyða yfir fjögurþúsund milljörðum punda í stríðið í Afganistan.  Sömu upphæð og Brown eða Cameron ætla að skera niður í heilbrigðiskerfinu.

Edward S. Hermann útskýrði vel þetta siðaða brjálæði þegar hann sagði:  Það ríkir skýr aðgreining milli starfa.  Allt frá vísindamanninum sem vinnur fyrir hergagnaiðnaðinn til gáfnaljósanna sem kynda undir vænusýki og útbúa herplön fyrir stjórnmálamennina sem taka síðan ákvarðanirnar.  Hvað viðkemur okkur blaðamönnum, þá er okkar hlutverk að ritskoða og sjá til þess að stríðsglæpir séu bara eðlilegir í augum ykkar, almennings.  Því það er ykkar skilningur og vökult auga sem þarf að óttast.